Gelibolu

Çanakkale denince büyük bir destan gelir herkesin aklına... Çanakkale il sınırını geçince o mânevî havayı hissedeceksiniz. Yaklaştıkça kat kat artacak içinizdeki heyecan. Çok büyük insanların yanında olduğunuzu hissedersiniz. Kimi zaman size yol gösterirler, kimi zaman kendi lisânları ile "Gel!" derler. Arabanın lastiği toprağın sesini kulaklarımıza taşırken, bir kahvehanenin önünde mola verirseniz, sıcak çaylarınızı yudumlarken, sıcak insanların, sıcak sohbetleri ile karşılanırsınız. Size önce o çevrede yaşanmış menkıbeleri anlatırlar. Hele bir de sizin onlarla ilgilendiğinizi görürlerse, size olan sıcak muhabbetlerini arttıracaklardır.

Önce onlardan alırsınız çevre hakkındaki gerekli bilgileri, sonra görerek öğrenirsiniz tarihi... Şehitlikleri tek tek dolaşmaya başladığınızda Çanakkale'nin tabiî güzelliklerini de seyredersiniz. Meselâ meşhur şehitler abidesinin altından soğuk suları ve Çanakkale'nin haşmetini seyretmenin tadını ancak yaşayarak anlayabilirsiniz. Anzak koyunda denizin kana bulandığını anlatırlar size. Gözlerinizin önüne kıpkırmızı bir deniz geliverir o an. Görmekten çok öte, âdeta yaşarsınız. Bir elinizle Seyyid Onbaşı'ya, o büyük mermiyi kaldırırken yardım edersiniz veya kollarınızı iki yana açıp boğaza doğru döndüğünüzde, soğuk rüzgârı yüzünüzde hissederek göğüs gerersiniz gelecek her düşmana... Zaten o menkıbeler olmasa, gezdiğiniz yerler sadece soğuk mermerlerden ibaret gelir size...

Dinledikçe içinizdeki vatan aşkının coştuğunu ve sanki yarım kalan bir şeyleri devam ettirme sırasının size geldiğini hissedersiniz. O an tek şey söylemek gelir içinizden "Çanakkale Geçilmez!"... Dönüş yolculuğuna çıkarken sanki yüreğinizi orada bıraktığınızı zannedersiniz. Yeniden gelmek için ilk fırsatı bekleyeceğinize emin olabilirsiniz. Deniz kokusuna karışmış çam havası yavaş yavaş silinirken fondan, hatıralarınızın bir köşesinde hep o tanıştığınız şehitler yer alacak. Kendinizi sanki onlarla aynı savaşta yer almış silâh arkadaşları gibi hissedecek ve bir gazi gibi evinize döneceksiniz.